Een Zwaar Bestaan

images‘t Is een zwaar bestaan voor ons, zonder pa om je achter te verschuilen. Zonder zus die je aait over je haar. Zonder ma die je troost als je moet huilen.

Dit zijn enkele regels uit de musical Annie, die Tahlia onlangs aan het repeteren was. Ze zit sinds kort op Musical Dance. Vandaar. Dat ging zo een paar dagen door totdat Joppe op enig moment in tranen uitbarstte. En dan bedoel ik: Tranen. Dikke tranen.

Hij had al eerder gezegd: “Ik word er gek van”. Maar toen was er de spreekwoordelijke druppel. Hij kroop bij mij op schoot en klemde zich vast als een zuignap.

Op de vraag wat er was, vertelde hij tussen zijn snikken door dat hij zo verdrietig werd van dat liedje. Hij had feilloos opgepikt dat het over een stel weeskinderen ging. En dat de directrice van het weeshuis, Miss Hannigan, niet voor de poes was.

Maar het meest verdrietig werd hij van de gedachte dat ik er niet meer zou zijn. ‘Als ik een wees ben dan kan ik nooit meer met je knuffelen. Dan krijg ik nooit meer een kus van je. Ik wierp tegen dat mijn vader ook was overleden. “Ja maar, jij bent al groot.” Wat hem betreft is het beslist nog niet mijn tijd.

Woorden hebben veel effect. Zo ben ik nooit het verhaal vergeten van Thijs. De eerste vier jaar van zijn leven sprak hij geen woord. Iedereen was ongerust, vooral zijn ouders natuurlijk. Maar op de kleuterschool brak de kering en kwam er een stormvloed van woorden los. Een storm die bij mijn weten nooit meer is gaan liggen.

Regelmatig spreek ik de laatste tijd een Engelentherapeute. Zij was een keer voor een cursus in Amerika en deed aan het eind van dag wat boodschappen. Haar lerares, Doreen Virtue, had het die dag gehad over kristalkinderen. En dat deze kinderen soms communiceren zonder woorden.

Al shoppend kwam de therapeute een vader tegen in een supermarkt. Hij duwde een winkelwagentje tussen de schappen door, dat was gevuld met boodschappen en twee kleine kinderen. Hij liep tegen het jongetje te praten, want het dochtertje praatte nog niet zo goed. Mijn Engelentherapeute kon aan de vader merken dat hij zich aan de ‘traagheid’ van het dochtertje irriteerde.

De therapeute en het meisje keken elkaar aan, en het enige wat de vrouw dacht was: “Hij hoort je niet”. Waarop het meisje de gedachten uitzond: “Hoezo niet?” Kristalkinderen communiceren namelijk vaak mentaal. Alleen ze realiseren zich niet dat hun ouders of anderen dat meestal niet horen.

Deze kinderen zijn niet traag maar voorlijk. Alleen wij volwassenen snappen het vaak niet. Toen de therapeute tegen het meisje dacht: “Je moet je mond bewegen en er geluid uit laten komen”, zag zij het meisje denken: oké. Ze had het begrepen.

’t Is een zwaar bestaan. Soms. Maar het kan ook zo maar weer veranderen.

Dit artikel verscheen eerder in Educare 3/2009.

About these ads

0 Responses to “Een Zwaar Bestaan”



  1. Geef een reactie

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Categorieën

  • 209,063 hits

Archief

Regelmatig verschijnen op dit blog artikelen over onderwerpen die mijn persoonlijke interesse hebben. Het is een verslag van het pad langs de ervaringen van persoonlijke groei.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 46 andere volgers

%d bloggers like this: