Brood en Spelen

De Spelen verlopen uiterst succesvol voor gastland Groot-Brittannië. De Britten zijn dan ook lyrisch, schrijft Volkskrant-correspondent Patrick van IJzendoorn vanochtend:

‘Vergeten is de recessie. Vergeten is de sociale onrust, vergeten is Brussel. Vergeten zijn alle schandalen in de politiek, de journalistiek en de City. Vergeten is ook die ene schamele gouden medaille (van Steve Redgrave) tijdens de Olympische Spelen van Atlanta, zestien jaar geleden. Het Verenigd Koninkrijk verkeert in extase.

William Blakes hymne Jerusalem bleek terecht te zijn gekozen als openingsmuziek van deze Olympiade; de ‘Bow with Burning Gold’ is aangekomen. Het gastland van de Olympische Spelen heeft 22 gouden, 13 zilveren en 13 bronzen medailles, maar dat aantal kan snel oplopen. Het doel was om er de People’s Games van te maken, het zijn de Golden Games geworden waar de Britse media lyrisch over berichten.’

Geef het volk Brood en Spelen.

About these ads

1 Response to “Brood en Spelen”


  1. 1 Panama 19 augustus, 2012 om 7:03 am

    Tony Judt concludeert dat we ‘aan het einde van de twintigste eeuw allemaal weten dat je een overdaad aan staat kunt hebben, maar we mogen niet vergeten dat er ook een tekort aan kan bestaan.’ En toen moest orkaan Katrina nog komen waarbij het water de slecht onderhouden dijken van de stad New Orleans overstroomde, waardoor tienduizenden mensen niet alleen stierven of dakloos werden maar ook elke noodzakelijke hulp van de teruggetrokken staat ontbeerden. Groot-Brittannië is het land dat in de loop der jaren het meest is opgeschoven naar het Amerikaanse model. In zijn vlijmscherp essay De tuinkabouter: Tony Blair en het Britse ‘Erfgoed’ toont Judt aan dat de meeste regio’s in Engeland buiten London, South East en East Anglia tot de armste van Europa behoren. Met een belabberd onderwijssysteem, slechte sociale voorzieningen en vooral een falend en inefficiënt geprivatiseerd openbaar vervoer. Onder Margareth Tatcher werden spoorlijnen opgeheven, investeringen tot een minimum beperkt en de tarieven verhoogd. ‘De lijnen werden aan vervoersmaatschappijen verkocht, het rollend materieel aan andere bedrijven en de rails en stations aan een nieuw bedrijf, Railtrack.’ Het gevolg, schrijft Judt, was dat de particuliere maatschappijen ‘de vrije teugel (kregen) in een monopolistische markt’. Zoals men kan zien in de film The Navigator van Ken Loach werden ervaren onderhoudsmensen ontslagen en reparaties toevertrouwd aan ongeschoolde tijdelijke werknemers. De Britse spoorwegen zijn sindsdien de gevaarlijkste, de minst efficiënte en duurste van Europa (een vergelijkbare treinreis van Parijs naar Marseille duurt in Groot-Brittannië tweemaal zo lang en kost tweemaal zo duur).


Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s




Categorieën

  • 208,348 hits

Archief

Regelmatig verschijnen op dit blog artikelen over onderwerpen die mijn persoonlijke interesse hebben. Het is een verslag van het pad langs de ervaringen van persoonlijke groei.

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 46 andere volgers

%d bloggers like this: