‘Ik Hoop Dat de Plannen Worden Afgeblazen’

Daan de WitDaan de Wit over de volgende oorlog

Een van ’s Neerlands beste onderzoeksjournalisten Daan de Wit (1969) besteedde bijna een jaar aan het schrijven van De volgende oorlog, een boek dat handelt over een naderende oorlog met Iran. De kans dat die uitbreekt, mogelijk nog voor 20 januari 2009, aldus De Wit, is groter dan dat er een diplomatieke oplossing wordt gevonden voor het conflict.

Is de kans op een oorlog met Iran groter dan vijftig procent?
‘Ik druk me niet uit in percentages, maar de kans dat de oorlog uitbreekt, is groter dan dat die niet uitbreekt. Zeker gezien het feit dat de Bush-regering nu nog de hand aan de knop heeft. Daarom zegt journalist Seymour Hersh dat hij er rekening mee houdt tot aan de inauguratie van de volgende president, tot 20 januari 2009″. In mijn boek schets ik zeven scenario’s die uiteindelijk kunnen leiden tot een oorlog.’

Waarom zouden mensen dit boek moeten lezen?
‘Meer dan een voorspelling, is het boek een waarschuwing. Die is het gevolg van wat ik aantoon in het boek, namelijk dat de oorlog is en wordt voorbereid. Achteraf is het altijd makkelijk praten. Dat was ook zo frustrerend aan de aanloop naar de oorlog met Irak. Toen zei ik voorafgaand aan de oorlog: “het gaat gebeuren. De weapons of mass destruction worden niet gevonden”. Achteraf heb ik ook nog geschreven over de witwasoperaties, de cover-up zou je kunnen zeggen. Toen is mij ook duidelijk geworden: voor deze mensen heiligt het doel de middelen: “Na ons de zondvloed”.’

De oorlog is dus deel van een geheel?
De feitelijke, fysieke oorlogsvoering is stap vijf. Daarom zeg ik ook dat die oorlog al is begonnen. Dat proces beslaat een zestal fases waarvan we de eerste bombardementen nu al zien: het informatiebombardement. Dat is een belangrijk onderdeel van de oorlog. De feitelijke oorlog, het vechten, is het makkelijkste deel. Dat zag je ook bij Irak. Amerika is zo groot, zo sterk, dat Iran geen partij zal kunnen bieden.’

Maar Amerika heeft toch eigenlijk geen aanleiding nodig?
‘Dat is een mooie verbazing, die heb ik ook wel eens. Maar toch is het zo dat wij, de wereldbevolking, dat afdwingen. Kennelijk werkt het zo. Na 9/11 was de publieke opinie voor negentig procent op handen van Bush. Begin oktober is die met een waarderingscijfer van minder dan dertig procent historisch laag. Daarom heeft Amerika een casus belli nodig, een reden om een oorlog te beginnen Die kun je creëren en volgens mij zijn er al enkele pogingen geweest. Een incident in de Straat van Hormuz in januari was een poging. En een vlucht boven Amerika van een B-52 bommenwerper met nucleaire kruisraketten, is verdacht. Dat laatste zeg ik niet, dat zou nog discutabel kunnen zijn, maar een B-52-piloot, een vriend van een bekende CIA-agent die ik in mijn boek aanhaal.’

Je schreef het boek op basis van open source intelligence, en je vermeldt de meer dan 1.500 bronnen op je website.
‘Daarin ben ik altijd heel transparant geweest. Elk citaat staat tussen aanhalingstekens en ik lever de bron erbij. Ik houd mij dus aan de journalistieke regels, wat begint bij het gebruiken van de best-mogelijke bronnen en die vervolgens overleggen.’

Amerika heeft een casus belli nodig

Terug naar Iran. Dat land vaardigt een fatwa uit tegen kernwapens, maar verrijkt tegelijkertijd uranium. Hoe valt dat te verklaren?
‘Wat duidelijk uit mijn research blijkt, is dat Iran serieus wil worden genomen in de regio. Dat men daar een belangrijke speler wil zijn. Iran snapt inmiddels ook dat je met Amerika geen schaak moet spelen. Je moet niet subtiel zijn, dat hebben ze kunnen afkijken van Noord-Korea. Iran spreekt dus inmiddels de taal van Amerika. Straffe taal.’

Ja, want met Noord-Korea wil Amerika direct weer om de tafel als men lonkt naar kernwapens. Hoe zit dat?
‘Dat vond ik zo frappant aan de brieven die Mahmoud Ahmadinejad, de president van Iran, aan Amerika stuurde. Sommige werden niet eens beantwoord. Ze kwamen nauwelijks in de pers. Andersom stuurt Bush Kim Yong Il wel beleefde brieven, terwijl hij hem privé een achterlijk pygmee noemt. De Iraniërs willen ook zo’n brief of op z’n minst dat hun brieven beantwoord worden.’

Niemand hoeft toch bang te zijn voor Iraanse kernwapens. Ayatollah Ali Khamenei, de hoogste autoriteit van het land is daar toch op tegen?
‘Het zou ook een truc kunnen zijn, maar ik denk het niet. Volgens mij willen ze respect afdwingen, Amerika’s taal spreken. En dat kun je ook doen zonder kernwapens, bijvoorbeeld met lange-afstandsraketten en het verrijken van uranium. Dan is een plus een twee. Zeer zeker volgens iemand als Mike McConnell, de directeur van National Intelligence en hoogste baas van alle Amerikaanse geheime diensten. Deze zestien diensten rapporteerden in de National Intelligence Estimate van 2007: Irak heeft geen kernwapenprogramma. McConnell overrulede die conclusie door de raketten aan het opwerkingsprogramma te koppelen en te stellen dat ondanks het inmiddels beruchte rapport Iran nog steeds gevaarlijk is.’

Uiteindelijk draait het allemaal om olie, toch?
‘Ik denk dat die conclusie te simpel is. Het draait om het overleven van Amerika met behulp van de verzekerde toegang tot goedkope olie en het draait om de overleving van Israël, dat met een nucleair Iran zijn dominante positie kwijt is. Energie is dus een belangrijke achterliggende reden voor een oorlog tegen Iran. Dan kom je automatisch uit bij de Energy Task Force (ETF) van vice-president Dick Cheney. Die groep onderstreepte met hun geheime rapport het belang van de energiekwestie en liet Cheney in 2001 zien wat we nu meemaken. Een ander element is dus de machtspositie van Israël. Ook Saoedi-Arabië en Turkije knijpen hem voor een sterk Iran met kernwapens. Amerika is verloren als het geen goedkope olie meer tot zijn beschikking heeft. Paul Wolfowitz, voormalig president van de Wereldbank, heeft evenals Alan Greenspan, oud- voorzitter van Amerika’s centrale bank, gezegd dat Irak is aangevallen vanwege de olie.’

Amerika en Israël zijn al geïnfiltreerd in Iran. Stel, dat wordt breed bekend en loopt uit de hand. Alleen Israël al heeft iets van tweehonderd kernwapens.
‘Het hebben van kernwapens hoeft niet te betekenen dat ze worden gebruikt. In Amerika is het voor het eerst wettelijk mogelijk gemaakt om preëmptief nucleair aan te vallen. Het gebruik van zogenoemde bunker busters bij mogelijke aanvallen, klinkt onschuldig, maar wetenschappers tonen aan dat je ook van deze wapens een enorme fall-out krijgt.’

Een rationeel mens zal ze nooit gebruiken.
‘Maar hoe rationeel wordt er gedacht in de regeringen van Amerika en Israël? Ik denk dat Amerika, en dat is alleen maar erger geworden door de olie- en kredietcrisis, met de rug tegen de muur staat. Volgens mij heeft Cheney deze ontwikkelingen voorzien in zijn ETF. De plannen voor Iran zijn daaruit mogelijk voortgevloeid.’

Wolfowitz en Greenspan: ‘Irak is aangevallen vanwege de olie’

Dick Cheney als de redder des vaderlands, als redder van the American way of life?
‘Door de kredietcrisis is de bubbel alleen maar groter geworden. Volgens mij staan we op de rand en is het de bedoeling dat we allemaal vertrouwen blijven houden. Cheney is wat dat betreft de realist. Je zou kunnen zeggen: als realist voer je geen oorlog met Iran. Maar als je met de rug tegen de muur staat, en je hebt het idee dat jij je volk moet redden…’

Iran staat op de rol. Het script is al geschreven en moet alleen nog worden uitgespeeld.
‘Het betekent niet dat het toneelstuk er per se komt. Maar de voorbereidingen zijn veelomvattend. Daar is inmiddels zoveel energie in gestoken, en nog steeds as we speak. Kijk je daar realistisch naar, dan moet je dat wel serieus nemen. Iran is daardoor een ontzettend belangrijke kwestie geworden, ondanks andere belangrijke kwesties. Daarom heb ik er zoveel tijd in gestoken en heb ik dit boek geschreven.’

Had je nòg iets mee willen nemen in het boek, wat er nu niet in staat?
‘Ja. Sommige zaken zijn er niet ingekomen vanwege de deadline. Na het incident in de Straat van Hormuz belegde Cheney een vergadering. Seymour Hersh beschrijft een van Cheney’s ideeën: Amerikanen in Iraanse uniformen hijsen en die te laten schieten op nietsvermoedende militairen in de Golf aldaar. Dat idee is afgeschoten, maar het is wel bedacht, hoe krankzinnig het ook klinkt. Vergelijkbare incidenten zijn overigens bekend, zoals de overgeschilderde Israëlische vliegtuigen die in ’67 de USS Liberty beschoten. De reden dat dit soort plannen wordt bedacht en uitgevoerd, is omdat niemand het in zijn hoofd haalt een oorlog tegen de Amerikanen te beginnen. Dus moet je iets doen om de aangevallen partij te spelen en een casus belli te creëren.’

De inner circle van Cheney zal hem wel schouderklopjes geven om zijn visionaire blik.
‘Als je, als leider van een groot land, net iets groter kan denken dan de man-in-de-straat dan zeg je misschien dat het acceptabel is om drie, driehonderd of drieduizend mensen te slachtofferen, als je daarmee driehonderd miljoen mensen kunt redden. Ik weet niet wat ik zou doen. Van Cheney kan ik mij voorstellen dat hij zo denkt. Dat er op die manier gedacht wordt. Wat ik hoop is dat ondanks alle voorbereidingen de plannen worden afgeblazen. Want een oorlog tegen Iran is wel het laatste waar de wereld op zit te wachten.’

De Volgende Oorlog

De volgende oorlog – De aanval op Iran: een voorbeschouwing geschreven door Daan de Wit, uitgeverij Lemniscaat – ISBN 978 90 477 0034 0

Zeven mogelijke scenario’s voor een oorlog met Iran
1. Voordat George Bush op 19 januari 2009 het Witte Huis verlaat voor zijn opvolger McCain of Obama geeft hij opdracht tot een aanval op Iran.
2. Israël slaat als eerste toe, op eigen initiatief.
3. Oorlog tegen Iran als gevolg van een spontaan conflict.
4. Oorlog tegen Iran ten gevolge van een uitgelokt conflict.
5. Een false flag-operatie als casus belli tegen Iran.
6. De volgende president van de Verenigde Staten valt Iran aan.
7. Er vindt een tweede 9/11 plaats dat aan Iran wordt gekoppeld.

Zes fases in de strijd om een land

Over oorlog wordt vaak ééndimensionaal gedacht: Oorlog betekent vechten en daarvoor en daarna is het vrede. Omdat dit niet reëel is, is het goed om kennis te nemen van de genuanceerde Gardiners visie. Bij nader inzien is het mogelijk wat meer detail aan te brengen bij zijn kijk op de zaak. Dit kan de verheldering bieden bij het inschatten van actuele ontwikkelingen rondom de situatie met Iran.
In de strijd om een land, is de feitelijke de oorlogsvoering slechts een van de fases. In totaal zijn er zes fases te onderscheiden.

Fase 1. Het ontwikkelen van een visie, die vaak is gebaseerd op een ideologie, bijvoorbeeld het idee van Amerika als onoverwinnelijke, leidende natie. De Nationale Veiligheidsstrategie van Amerika zegt dat de Verenigde Staten moeten zijn voorbereid ‘om de schurkenstaten en hun terroristische cliënten te stoppen voor ze in staat zijn om te dreigen met massavernietigingswapens of ze te gebruiken tegen de Verenigde Staten en onze geallieerden en vrienden’. Als het nodig is zal daarvoor preëmptief en nucleair worden aangevallen. 



Fase 2. Het concreet identificeren van de vijand en het bepalen van de (militaire) strategie. In deze fase worden militaire plannen gemaakt. De oorlogsplannen voor Iran zijn geconcentreerd op chirurgische aanvallen vanuit de lucht. Maar er wordt rekening gehouden met tal van scenario’s, dus ook dat er moet worden gevochten op Iraanse bodem.

Fase 3. In de derde fase wordt bewijsmateriaal geproduceerd: feitelijk materiaal, maar ook gemanipuleerde informatie. Net als bij fysieke oorlogshandelingen heiligt het doel hierbij de middelen. Twee termen die dit deel van de oorlog omschrijven zijn ‘psychologische oorlogsvoering’ en ‘informatieoorlog’. Doel van deze ‘bombardementen’ is bijvoorbeeld een select publiek van invloedrijke diplomaten. In deze fase ook worden voorbereidende gesprekken gehouden met leiders van bevriende landen en worden allianties gesmeed van gelijkgestemden die hun netwerken inzetten om het idee bovenaan de agenda te forceren. 



Fase 4. Wat in fase drie werd gezaaid, wordt in deze fase gevoed. Nu neemt de druk toe en wordt het publiek voorbereid op de onvermijdelijkheid van het conflict. Er wordt rook gecreëerd. Rectificaties, ontkenningen en bekentenissen van mensen die in de eerste drie fases hebben meegewerkt, kunnen worden verwacht. Daarop kan worden geanticipeerd, maar is voornamelijk van later zorg. In deze fase moet het ijzer worden verhit, zodat het straks kan worden gesmeed. 



Fase 5. De vijfde fase is de oorlogsfase waaraan eventueel een incident of een ander cruciale gebeurtenis voorafgaat die de aanwijsbare aanleiding vormt. In feite is de aanleiding een voorwendsel om een voorbereide operatie te effectueren. Het publiek is voorbereid en verwacht vroeger of later een conflict. 



Fase 6. In de zesde fase vindt de damage control plaats voor de halve waarheden en hele leugens die dan bekend worden. In deze fase gaat de meeste aandacht uit naar de naoorlogse handelingen en de opbouw van het land door de aanvallende partij en het bedrijfsleven.

Dit artikel verscheen eerder in Frontier Magazine 14.6, 2008.

Advertisements

Over Frans

Frans Vermeulen took his first spiritual footsteps in Australia at the Australian Institute of Metaphysics. Thereafter he focused as a writer on spiritual topics. Frans has interviewed some of today’s leading spiritual teachers, including Rananda, John de Ruiter, Drunvalo Melchizedek, Robbert van den Broeke, Caroline Myss, Ton van der Kroon, William Whitecloud, dr. Sha, Robbert Moss, Olof Smit, Patricia Cori, Robert Tenzin Thurman, Eric Pearl and Gary Renard. His greatest love is what he regards as “the pure non-duality of A Course in Miracles.”
Dit bericht werd geplaatst in Actueel, Boeken, Frontier Magazine, Interviews en getagged met . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s