‘Zielsverhuizing is volkomen tegen mijn principe’

Drs. PDrs. P spreekt

Heinz Hermann Polzer, veel beter bekend onder zijn schuilnaam Drs. P, is een man die zich graag laat overtuigen. Bijvoorbeeld over het bestaan van geesten. Yin en yang is ook aan hem besteed, evenals oude verdwenen beschavingen en buitenaards leven. Maar met één voorbehoud: ‘Ik ben niet lichtgelovig.’

Dit is ongetwijfeld niet een asbakje’, opent Drs. P het gesprek nadat hij zich aan de tafel heeft geïnstalleerd in de Frontier Bookshop aan de Amsterdamse Leliegracht. ‘Wel? Ik complimenteer u. Er is nóg een boekwinkel in Amsterdam waar schaamteloos gerookt mag worden. Ik hoef niet per se schaamteloos te zijn, maar in ieder geval onbekommerd.’

‘Ik moest daar signeren en constateerde tot mijn innige vreugde dat roken daar toegestaan is. Zelfs gewaardeerd werd. Dat schept direct al een sfeer waarin ik mij behaaglijk voel. Ik laat niet af om mij te ergeren aan de overheid die het roken onmogelijk probeert te maken en je bovendien nog lastig valt met opgewonden opschriften op de verpakkingen.’

‘In Vlaanderen sprak ik ooit een geneesheer die keurig had gestudeerd in Leuven, dus terzake kundig mocht worden geacht. Die had zich nogal verdiept in de Oosterse geneeswijzen, in het bijzonder China. Hij verzekerde mij, op grond van zijn kennis op dat gebied, dat roken eigelijk heel goed was voor het gestel. Want het gestel heeft yin en yang nodig en die moeten in evenwicht zijn. Als je teveel yang hebt dan kun je dat door roken corrigeren, door yin toe te voegen. De man zag er zeer vitaal uit, sprak ook samenhangend. Kortom, ik had alle vertrouwen in zijn mededelingen’, waarna de doctorandus in de economie zijn sigaar aansteekt.

Verzot op spoken
Nu is roken niet de directe aanleiding van het gesprek, boekwinkels daarentegen wel. De vitale Amsterdammer loopt regelmatig Frontier Bookshop binnen om er rond te neuzen. Het is dan ook geen toeval dat P zijn laatste boek, En Passant, columns bevat over onderwerpen als buitenaards leven, toeval, geesten en Lou de Palingboer.

Hoewel uw naam Heinz Hermann Polzer luidt, bent u beter bekend onder het pseudoniem Drs. P. Hoe is dat zo gekomen?
‘Ik wilde het enigszins intrigerend maken. Er bestaan namelijk aardbewoners die een naam dragen die uit een enkele letter bestaat. Van China herinner ik mij een meneer A. Zo zullen er ongetwijfeld lieden rondlopen die O heten, en I lijkt mij ook niet ondenkbaar. Zo vond ik P zonder punt eigenlijk wel een geschikte achternaam als pseudoniem.’

En gaat het verhaal dat u dat pseudoniem aan Willem Duys te danken hebt.
‘ Er was toentertijd een plaatje in de maak en Duys begeleidde de opnamen van deze EP. Hij belde mij op en vroeg mij welke naam er op de hoes moest verschijnen. Daar had ik niet zo snel een snedig antwoord op. Hij stelde toen voor: Drs. P. Ik vond dat briljant. In de eerste plaats is dat kort, wat bij signeersessies erg van pas komt. Dus ik was zeer gelukkig met die vondst en heb die onmiddellijk overgenomen en toegepast.’

U bent diverse malen gesignaleerd in deze boekwinkel. Duidt dit op interesse in grenswetenschappelijke zaken?

‘Ja. Met dit voorbehoud dat ik zelf niet lichtgelovig ben en dat ik al deze informatie met de nodige scepsis tot mij neem, maar wel zeer geboeid. Het is dus een tweestrijd in mijn brein. Zoals ik in principe niet in spoken geloof, maar verzot ben op spookverhalen en zelfs heel graag en gretig luister naar actuele spookgebeurtenissen die mij destijds werden meegedeeld in Indonesië bijvoorbeeld.’

Ghostly weekend
‘Ik kende daar in Kebajoran een nuchtere Hollander die werkte bij Internatio. Hij vertelde mij buitengewoon serieus dat bij hem thuis een Chinees woonde die allang dood was, maar die hij soms waarnam. Soms lijfelijk, de gestalte passeerde, andere keren rook hij ineens wierook. Voor hem een teken dat de Chinees in de buurt was. Hij tilde daar niet zwaar aan, want de Chinees deed hem geen kwaad, uitte geen lugubere geluiden. Hij hield zich discreet koest, verplaatste ook niet op bovennatuurlijke manieren kopjes en dergelijk toeren meer. Kortom, hij had er geen enkele hinder van.’

‘Dat werkte op mij toch tamelijk sterk want als gezegd was deze Hollander absoluut niet mystiek georiënteerd, maar hij had vastgesteld: er is een spook. Hoe? Door hem te zien. Een figuur niet scherp omlijnd, toch duidelijk herkenbaar als wezen, als menselijk figuur.’

U spreekt van een tweestrijd. Had u zelf graag zo’n ervaring gehad?

‘Heel graag, ja. Ik heb er ook enigszins naar gezocht. Ik heb kerkhoven in het donker bezocht. Er is mij niets daarvan gebleken. Hieraan knoop ik nog een incident vast dat zich voltrok in Ierland. Op verzoek van NCRV-radio ondernamen Rik Felderhof en ik samen een reis naar Ierland. Het motto luidde: ghostly weekend.’

‘Het was de bedoeling dat wij begeleid zouden worden door een heerschap dat alles wist van spookverschijningen en -plekken aldaar. Deze man was aangenaam, beschaafd, reed een Jaguar, wat ook niet niks is. Hij wist inderdaad heel veel over spook- en aanverwante fenomenen in Ierland en voerde ons naar allerlei plaatsen waar dat vast te stellen was.’

‘Helaas, wij hebben niets kunnen vastleggen op de band. Geen macabere kreten laat staan dat er iets verscheen. Ik heb nog geslapen in een hotelkamer die bekend stond als dé spookkamer. Ik verloor het bewustzijn. Dat hield weer op waarna ik opstond en de kamer heb verlaten. Ik heb helemaal niets van spoken gemerkt. Ik moet dus vaststellen dat ze blijkbaar bang voor mij zijn.’

Terug naar deze winkel. Kunt u zich nog een boek herinneren dat u hier gekocht hebt?
‘Ik heb voor zover mij bijstaat een boek gekocht dat was aangekondigd als een verhandeling over verdwenen beschavingen. De Inca’s evenals de Maya’s hebben mij altijd geïntrigeerd. Hebben ook veel respect bij mij verworven vanwege hun kennis.’

‘In dit verband vertel ik u geen nieuws als ik verkondig dat volgens de Maya’s alsook de oude Egyptenaren de mensheid ophoudt te bestaan in 2012. Als ik mij niet vergis in de maand december. Vast staat dat deze beschavingen doorkneed waren in astronomie. Observaties van hemellichamen, daar word je stil en bescheiden van.’

Bijkomstig bolletje

Een van de columns in uw boek En Passant luidt: Buitenaards. Hoe kijkt u aan tegen mogelijk buitenaards leven?
‘Ik zal de laatste zijn om kloek te verklaren dat zoiets niet bestaat. Dat zou wijzen op een ziekelijke zelfoverschatting van de mensheid. De Aarde is een heel bijkomstig bolletje dat zich door het heelal beweegt. Omgeven door tal van veel grotere en waarschijnlijk veel oudere bollen.’

‘Dan zou het toch lachwekkend zijn om te stellen dat juist op ons onbelangrijke bolletje leven heerst en elders niet. Dus ik moet logisch veronderstellen dat leven zich bevindt op andere bollen.’

Maar liefst twee columns behandelen het fenomeen Toeval. Bestaat het wel of bestaat het niet?
‘Toeval bestaat, geloof me. En ik ben er blij om.’

Ooit kwam de Amsterdamse Zwitser Polzer in Zwitserland tijdens de Tweede Wereldoorlog een naamgenoot tegen. Welke ook nog eens dezelfde functie had: Sanitätssoldat. Toevallig, omdat Polzer een Oostenrijkse naam is, en geen Zwitserse.

Nog meer toeval haalt P aan in een verhaal over Lincoln en Kennedy dat hij ooit las in de International Herald Tribune. Op pagina 57 staat: ‘Lincoln werd president in 1860; Kennedy kreeg die functie in 1960. Lincolns secretaresse heette Kennedy; de secretaris van Kennedy Lincoln. Lincoln bezocht met zijn vrouw een theater geheten Ford en werd daar door het hoofd geschoten met dodelijk gevolg. Kennedy reed met zijn vrouw in een automobiel van het merk Lincoln toen een kogel zijn schedel trof. Beiden werden opgevolgd door president Johnsons, respectievelijk Andrew en Lyndon.’

Lou is de kortste titel in uw boek. Een palingboer waarvan gezegd werd dat hij Jezus was. Gelooft u in een staat van verlichting?
‘ Ja en nee. Ja, aangezien dat talloze keren is gemeld en aangezien mensen in hun brein natuurlijk iets kunnen ondergaan wat het gevolg zou kunnen zijn van cocaïne. En nee, omdat het geen echte verlichting is. Het is een toestand, een stemming, maar het is niet de werkelijke situatie.’

‘Die mensen denken dat zij op hoger plan zijn gekomen. Dat ze ineens meer begrijpen. Dat zij ook deugdzamer geworden zijn misschien. In feite is het alleen maar een vorm van illusie. Dat kan een heel overtuigende en heel sterk aankomende illusie zijn. Maar het is niet een wezenlijke verlichting. Heel veel wereldleraren die hebben dat, die staan op een heuvel bijvoorbeeld. Ineens overkomt hun iets. Het is een roes, maar in feite zijn zij niet veranderd.’

Lou Spreekt
Heeft u Lou de Palingboer wel eens gezien?
‘Ik heb hem eens gezien, dat was al in zijn nadagen. Er reed een vrachtwagen door de stad met een zeer duidelijk opschrift: Lou Spreekt, de datum erbij en het was in Frascati meen ik. En ik dacht, dat moet ik toch eens even bijwonen. Hij sprak in feite niet. Hij kwam op het toneel geschuifeld, nam plaats op een stoel en iemand zette de bandrecorder aan. Daar klonk de stem van Lou met allerlei bovenzinnelijke mededelingen. Hoe dan ook, hij was er niet meer aan toe om zelf te spreken.’

Ik zie daar een parallel met een optreden van u ooit in AVRO’s Toppop. U playbackte daar in de Hilversumse studio. Er wordt van gezegd dat u dat bijzonder slecht deed.
‘Dat wil ik geloven, want ik heb het nooit geoefend. Ik hield niet van playbacken. Maar ik herinner mij niets van dit voorval.’

U droeg een bontmuts.
‘O, dan zal dat de Dodenrit geweest zijn.’

U heeft een bijzonder groot oeuvre aan boeken, liedjes enzovoort. U bent ontegenzeggelijk creatief. Wat is creativiteit en waar komt het vandaan?
‘Het komt uit je brein, of laat ik het iets wetenschappelijker benaderen: het komt van je voorgeslacht. Je genen in feite, want je erft bepaalde talenten van de (groot)vader.’

‘Die genen, ik ben er niet mee vertrouwd, maar ik weet dat iedereen zulke dingen heeft, spelen ook een bepaalde rol in het leven. Ongetwijfeld ook in het geestesleven. Dat is iets waar je buitengewoon bedaard en realistisch over kunt denken. Ik geloof niet in een buiten- of bovenzinnelijke macht. Als je aan het werk bent, worden die hersencellen eventjes wakker geschud. Ze overleggen met elkaar, over een rijm of over een bepaalde zinssnede, en geven dat aan het bewustzijn door. Dan denk je: ja, dat is de oplossing.’

‘Het is ambachtelijk. Ik heb buitengewoon weinig ontzag voor de figuren die zeggen: ik ben dichter en die daarbij suggereren dat ze iets hebben dat boven de menselijke natuur staat. Het is gewoon een vak. Hoe beter je je taal kent, hoe muzikaler je bent, ik spreek nu weer van op rijm en metrisch schrijven, des te gemakkelijker kunnen de hersencellen daarop inhaken en suggesties verschaffen.’

Keuterboer en ketellapper
Op de vraag: gelooft u in een leven na de dood en wilt u daar een rijm over schrijven, antwoordt de dichter: ‘Geef mij een pen en een paar minuten.’
Vijf minuten later leest hij het zelf voor:

‘Het leven kan onthutsend zijn, geen nood
Indien men maar geduld heeft, gaat men dood’

Gelooft u in een leven na de dood?
‘Nee. Het lijkt mij ondraaglijk om niet te sterven.’

‘Stel je voor je wordt geboren als keuterboer in het oude Perzië. Na een tijdje sterf je en je vind jezelf terug in de vroege middeleeuwen. Je bent dan een soldaat, dus op den duur sneuvel je en je vind jezelf terug als ketellapper in, wat zal ik voor treurige plaats noemen, Vroomshoop. Ik ben er nooit geweest, maar het lijkt mij een bijzonder deprimerende plaats. Daarna sterf je en je herleeft en blijkt dan een dissident te zijn in een buitengewoon calvinistisch gebied zodat je op de brandstapel terechtkomt, wat ook niet aan te bevelen is. Je sterft dus vrij spoedig, je vind jezelf terug als een mislukte muzikant in een onbelangrijke Duitse plaats.’

‘Dat gaat zo maar door en ten slotte blijk je dan Drs. P te zijn, dat is helemaal niet onplezierig hoor, maar daar komt ook een eind aan. Dan vraagt men zich toch bekommerd af: wat komt hierna? En hoeveel komt hierna? Houdt het nooit eens op? Kortom, zielsverhuizing is volkomen tegen mijn principe.’

Biografie
Drs. P, pseudoniem van Heinz Hermann Polzer, werd geboren in Thun, Zwitserland op 24 augustus 1919. Hij is een Nederlandse tekstschrijver, schrijver, letterkundige, componist, pianist, zanger en cabaretier van eigen Nederlandstalige liedjes.
Zijn meest bekende nummers zijn Dodenrit (Trojka hier, trojka daar), De veerpont (Heen en weer…), Het trapportaal, Knolraap en lof, schorseneren en prei en De zusters Karamazov (tante Constance en tante Mathilde).
Polzer heeft achttien albums op zijn naam staan, veertien singles, twee dvd’s en negentig boeken. Zijn laatste boek is getiteld En Passant , 2008, iest & brand uitgevers, ISBN 9789079717019.

Dit artikel verscheen eerder in Frontier Magazine 15.1, 2009.

Advertenties

Over Frans

Frans Vermeulen took his first spiritual footsteps in Australia at the Australian Institute of Metaphysics. Thereafter he focused as a writer on spiritual topics. Frans has interviewed some of today’s leading spiritual teachers, including Rananda, John de Ruiter, Drunvalo Melchizedek, Robbert van den Broeke, Caroline Myss, Ton van der Kroon, William Whitecloud, dr. Sha, Robbert Moss, Olof Smit, Patricia Cori, Robert Tenzin Thurman, Eric Pearl and Gary Renard. His greatest love is what he regards as “the pure non-duality of A Course in Miracles.”
Dit bericht werd geplaatst in Bladen, Boeken, Frontier Magazine, Interviews en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s