De vrouw die uit elkaar viel

Interview met Marja Huibers-Boeren

 Je zou kunnen zeggen: je bent toch gek om te kiezen voor een lichaam dat de aanleg heeft om uit elkaar te vallen? Marja Huibers maakte op een zeker bewustzijnsniveau wèl die keuze. ‘Door deze keuze heb ik kunnen worden wie ik nu ben.’

Marja weet wat ziek zijn is. Door een bindweefselaandoening protesteerde haar lichaam van jongs af aan. Uiteindelijk kwam ze na de geboorte van haar derde kind voor acht jaar in een rolstoel terecht. Maar het kon nog erger, want toen het nog slechter met haar ging, was het bed nog de enige optie. De artsen gaven haar ‘levenslang’ in de kooi zoals een bed ook wel wordt genoemd. En alsof de betekenis van kooi moest worden benadrukt, kreeg Marja ook een leren korset omgegord en beugels die haar bij elkaar hielden. Maar Marja zorgde ervoor dat de medische stand ongelijk zou krijgen. Na zes jaar zette zij weer haar eerste stapje op de weg naar vrijheid.

Een pad van herinnering

Als je zo lang en zo intens tobt met een pijnlijk lichaam, dan borrelt op enig moment vanzelf de vraag op: wat is de zin van ziek zijn? In haar boek Herinner je Zelf geeft ze het antwoord: ‘De pijn wilde mij iets vertellen. Ik leerde om door middel van visualisaties in contact te komen met mijn pijn. Zodoende kwamen en komen verborgen stukken aan het licht.’

Je hoeft nooit meer zo diep als je eenmaal de bodem van de put hebt gezien

Voor Marja is het dus niet: ik heb last van mijn nek. Nee, mijn nek heeft last van mij. En dan is het zaak om liefdevol op zoek te gaan naar het waarom. ‘Dat is een pad dat leidt naar de herinnering van wie je werkelijk bent.’

Marja is een uitzonderlijke vrouw die de zin van ziek zijn heeft gevonden toen zij in die heel donkere tunnel zat zonder lichtpuntje. Dankbaarheid heeft haar in het proces van beter worden enorm geholpen. Het is een instelling die het best kan worden vergeleken met de zienswijze van het halfvolle glas. Altijd vond Marja wel een aanleiding die haar als een reddingboei omhoogtrok uit de diepste poelen.

Zo waren er een aantal therapeuten die haar in deze moeilijke tijden ter zijde stonden. Eén van hen, Nannie Veerman-Croiset, adviseerde haar te gaan tekenen. Marja: ‘Dat kwam zo. Ik vertelde haar over een beeld wat ik steeds voor me zag. Maar omdat ik helemaal plat lag, en mijn polsen en nek in beugels zaten, leek tekenen mij onmogelijk.’ Gelukkig had ze het mis. ‘Na weken, omdat ik door de pijn soms maar tien minuten aaneengesloten kon werken, stond het beeld tenslotte op papier.’

Weg naar totaal bewustzijn

Als een van haar kinderen in de buurt was, vroeg Marja water en penseel en maakte ze de aquareltekening nat. Met een kleine föhn mochten de kinderen het soms drogen. ‘In een schilderij zaten soms meer dan veertig uren.’ En met haar halfvolle glas-levenshouding, maar zonder een spoor van cynisme: ‘Ach, het hield me van de straat.’

Marja vertelt dat het tekenen in een soort van trance plaatsvond. Het was enkel de pijn waardoor ze terugkwam. ‘Dezelfde trance waarin ik later mijn boek heb geschreven. Ik ben Nannie tot op de dag van vandaag zo ontzettend dankbaar.’

Het woord boek is opnieuw gevallen. Opvallend is dat het niet vermeldt wanneer het is uitgegeven. Marja: ‘Nee, dat heb ik met opzet gedaan. Voor mij voelt het van alle tijden. Als iemand een boek oppakt en die ziet daarin het jaar 1999 staan, dan denkt-ie misschien: o, oud boek. Voor mij en voor heel veel anderen zal het nooit een oud boek zijn.’

‘Ik wil mensen naar zichzelf brengen: naar de liefde die ze zijn’

Ik hoef het niet alleen te doen is een bundel gedichten met tekeningen die al verscheen toen Marja nog op bed lag. ‘Misschien geen poëzie in de ware betekenis van het woord’, aldus Marja, ‘maar wel heel echt.’ Nannie Veerman-Croiset, dochter van paragnost Gerard Croiset, noemt het een vertaling van de bewustwording van het gevoel. Tot besluit heeft Marja ook een bundel uitgegeven met daarin 82 van haar full colour spirituele schilderijen. Het zijn de schetsen van wat bij haar naar boven kwam tijdens haar weg naar totaal bewustzijn.

Overigens was bij het verlaten van haar bed Marja’s leven niet direct rozengeur en maneschijn. Letterlijk stapje voor stapje ging ze vooruit, met soms een terugval als ze iets verder wilde reiken dan haar polsstok lang was. Ongeveer zes jaar geleden maakte ze een buikschuiver toen ze vlug nog even iets wilde doen. ‘In die duikvlucht zag ik waarom het nodig was: hollen en vliegen voor anderen, in plaats van bij mezelf te blijven. Ik ben even tussen het eikenblad blijven liggen om dat beeld goed binnen te laten komen.’

Bodem van de put

Ongelooflijk maar waar, na haar val ging Marja verder waar ze was gebleven. ‘Even vlug naar de bank voor iemand, maar ik had wel mijn pols gebroken en – naar later bleek – mijn bekken weer los gevallen. De basis was ik daarmee weer een tijdje kwijt. Daarom zit ik nu nog op een hogere stoel, want dit zijn nog de naweeën. Ik ben opnieuw bewust geworden waar het voor nodig was; het oude opnieuw aan het loslaten. Maar’, en weer dat halfvolle glas, ‘je hoeft nooit meer zo diep als je eenmaal de bodem van de put hebt gezien.’

De eerste keer dat Marja de bodem van de put zag, was voordat ze gedwongen in de rolstoel terechtkwam. Ze schrijft over de pijn als moeder. De moeder die er niet kon zijn voor haar (kleine) kinderen en man zoals ze dat voor ogen had. De fysieke pijn gaat nog veel verder terug. Zolang zij zich kan herinneren, want ze had altijd pijn. ‘Ik ken bijna niet anders. Maar mijn grootste pijn is, en inderdaad ik voel het nu weer, dat ik er voor mijn gezin niet kon zijn zoals ik er had willen zijn. Maar ik heb moeten leren loslaten, want je kunt nog zoveel willen.’ Niet mijn wil maar Uw wil geschiede, werd Marja’s mantra.

‘Ik ben niet mijn tekeningen. Ze zijn buiten mij om tot stand gekomen’

Of ze veel veranderd is door de tijd heen? ‘O ja. Ja. Ik herinner mij dat ik een keer tegen mijn huisarts zei: ik leef twee levens. Eén van binnen, wie ik echt ben, en een daarbuiten. Dat ben ik niet, maar ik ‘doe’ het wel.’ Voor beide is ze verantwoordelijk, zegt ze. ‘Helemaal. Ik kan naar niemand met het vingertje wijzen. Voor wat dan ook. Want ook al ontstaat het ergens in je jeugd, of in een vorig leven, ik heb dit leven in mijn eigen handen. Als ik het toen nog niet kon, en ik zie het nu in, dan is het de bedoeling dat ik het nu wel doe. Wat? Mezelf worden.’

De vraag is of deze twee werelden nu steeds meer op elkaar lijken. Marja: ‘Ja. Dat werkt zo: de liefde durven zijn. Ook al zijn er mensen die zeggen: kom op, gedraag je, doe niet zo raar. Die lef is zó fijn. Het leven wordt er alleen maar gemakkelijker op. En het nog niet helemaal kunnen, blijft misschien wel de bedoeling voor de rest van mijn leven.’

Voordat Marja ziek werd, deed ze niets liever dan anderen helpen. Op een gouden schaaltje reikte ze alle oplossingen aan. ‘Maar eigenlijk nam ik iets van hen af. Ik moest ziek worden om dat in te zien.’ Je deed anderen tekort? ‘En daarmee mezelf. Ik bleef ver verwijderd van wie ik werkelijk ben. Maar dat helpen van anderen streelt wel je ego, want goh, Marja, da’s een goeie. Die helpt iedereen. Maar ik was uiteindelijk gelijk een uitgewrongen dweil, zonder energie. Anderen waren belangrijker, dacht ik.’

Jouw lijden is bijna voorbij

Marja vertelt dat dat het verschil is tussen die twee levens. Ze vraagt zich hardop af: ‘wanneer ben je er? Wanneer ben je bij je innerlijke God? Ik moest er nu weer voor vallen en nóg was ik er niet, want ik kreeg onlangs een darmontsteking.’

Vanuit de geestelijke wereld gezien, vertelt Marja, staat een darmontsteking voor een situatie die je nog niet hebt willen of kunnen verwerken. Door een vraag van een van de kinderen over vroeger kwam ze opnieuw in contact met haar verdriet uit tijd dat ze als moeder aan bed gekluisterd was. ‘Tranen. Ik heb alleen maar gehuild. Maar het was zo verlossend. Toentertijd, omdat ik op bed lag, moest ik er voor hen zijn. Dus er was tijd noch plek voor verdriet. Maar door de vraag van mijn kind kwamen de bevrijdende, liefdevolle tranen.’

Tegenwoordig loopt de oud-onderwijzeres een stukje samen op met mensen die haar dat vragen. Ze noemt zich nadrukkelijk geen therapeute. ‘Wat ik wil bieden is mensen naar zichzelf brengen: de liefde die ze zijn. Dat is het enige wat werkelijk het doel kan zijn.’

‘Ik ben gelovig. Nou en of’

Marja begrijpt dat zoiets alleen kan als zij het de mensen voorleeft. ‘Soms mag ik mensen een spiegel voorhouden omdat ik er zelf ook in moest kijken. Zij kennen mijn geschiedenis waardoor ik het gevoel heb dat ze mij accepteren en sneller bij die route komen. Dus in die zin is mijn lijden niet voor niets geweest.’

Marja noemt zich gelovig, maar niet in een kerkelijke vorm. ‘Ik ben gelovig. Nou en of.’ Ze heeft daarbij specifiek Jezus voor ogen en vertelt het volgende. ‘Ik stond eens op een beurs met mijn boeken toen er een man naar mij toekwam. Het was heel druk op dat moment, maar toen hij dichterbij kwam, splitste de groep mensen zich in tweeën en zei hij tegen hen: alles wat hier ligt is heel zuiver. Vervolgens begon hij tegen mij te praten en kwam iedereen tot stilstand, als beelden. Hij zei: ik moet je komen vertellen, jouw lijden is bijna voorbij. ‘

Heilig moment

’s Middags kwam de man nog een keer langs, ging achter mij staan en in een omhelzing herhaalde hij zijn woorden: jouw lijden is bijna voorbij. ‘Ik vertel het bijna tegen niemand, ja, nu staat het op een bandje, maar als ik het vertel dan zeg ik: hij was 33. Een jonge man van 33.’

Noemt Een cursus in wonderen zo’n ervaring niet een heilig moment? ‘Ja, zo voelde dat ook. Terwijl ik helemaal niet zo heilig deed. Ik word meestal heel aards op zo’n moment en ik vroeg de man naar zijn beroep. Toch heb ik een paar van die momenten meegemaakt in mijn leven waarbij het voelde alsof Jezus of de Jezus-energie aanwezig was.’

‘De tekeningen mochten eerst van mij zijn’

Het tekentalent van Marja is onmiskenbaar als je haar boeken ziet, maar niet vanzelfsprekend. Mensen zeiden ooit tegen haar: waarom ga je niet naar de kunstacademie? Maar geboren in een gezin van zeven waarvan ze de eerste was die mocht doorleren, was de kweekschool het hoogst haalbare. Marja: ‘Misschien een geluk, want dit is 100 procent mijn eigen stijl. Maar ik ben niet mijn tekeningen. Ze zijn buiten mij om tot stand gekomen. Hoe dat ging? Op bed werd ik als het ware met mijn aandacht naar een soort tunnel getrokken. Zelf lag ik plat in bed. Aan het eind van zo’n tunnel verscheen dan een beeltenis. Ik hoefde die slechts na te tekenen. Soms pas weken of maanden later wist ik wat het mij wilde vertellen. Want het verliep samen met mijn proces. En daarna werd het van de wereld. Maar het mocht eerst van mij zijn.’

In haar boek schrijft Marja over de herinnering. Terugkeren naar jezelf door bij je emoties te blijven, er doorheen te gaan en er aan de andere kant uitkomen. ‘Dat is de kern. Dat is een universele weg. De keer dat ik viel kwam er spontaan weer een schilderij. Dat staat niet in een van mijn boeken. Het waren allemaal engelen, maar nu stond ik aan de kant van de engelen.’ Een groot verschil met de vrouw die voorheen uit elkaar viel.

Dit artikel verscheen in ParaVisie jaargang 32, oktober 2017.

Advertenties

Over Frans

Frans Vermeulen took his first spiritual footsteps in Australia at the Australian Institute of Metaphysics. Thereafter he focused as a writer on spiritual topics. Frans has interviewed some of today’s leading spiritual teachers, including Rananda, John de Ruiter, Drunvalo Melchizedek, Robbert van den Broeke, Caroline Myss, Ton van der Kroon, William Whitecloud, dr. Sha, Robbert Moss, Olof Smit, Patricia Cori, Robert Tenzin Thurman, Eric Pearl and Gary Renard. His greatest love is what he regards as “the pure non-duality of A Course in Miracles.”
Dit bericht werd geplaatst in Actueel, Bewustwording, Bladen, Inspiratie, Interviews, ParaVisie, spiritualiteit en getagged met , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op De vrouw die uit elkaar viel

  1. J.P. Bouman zegt:

    Hallo, is er een Nederlandse vertalen en waar mogelijk te krijgen?
    Alvast dank.

  2. Frans zegt:

    Ik begrijp je vraag niet… Een Nederlandse vertalen of vertalen. Van wat?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s